Hij doet het weer!

Ondanks alle pogingen van @Sanoma en @webstreepjelog om het bloggen tot één van de meest frustrerende activiteiten in mijn leven te maken is het hen niet gelukt om me er definitief van af te brengen. Toegegeven, ik heb het sinds juni 2012 niet meer gedaan dus het was ze bijna gelukt. Bijna. Maar niet helemaal. Want dankzij de hulp van Robert Strookman is de hele blog verhuisd naar Blogger. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Eén cliënt, één contactpersoon, één dienst

Pas geleden kwam ik in contact met een man van een jaar of 34 die een kamer bewoonde. Hij raakte gehandicapt en kon nauwelijks trappen meer lopen. Dat maakt het noodzakelijk om te verhuizen naar een geschikte, wellicht aangepaste, woning. Dat snapt iedereen. Deze man klopte bij de gemeente aan voor hulp. De gemeente moet er volgens de WMO immers voor zorgen dat met mensen een beperking 'gecompenseerd' worden. De gemeente gaf de man een verhuisadvies en stelde een plan van eisen op en dat was het. Zijn verzoek om een tegemoetkoming de verhuiskosten werd afgewezen. De man werd geacht die zelf te kunnen dragen omdat iedereen die op een kamer woont hoort te sparen voor verhuizing naar een eigen woning. De man had echter geen spaargeld. Integendeel. Hij zat in de schuldhulpverlening. Hij kon dus niet verhuizen en zit min of meer opgesloten op een zolderkamer. Ik vroeg hem of hij niet doorverwezen was naar de Bijzondere Bijstand. Het antwoord was 'nee'. Wél was de man in beroep gegaan tegen de beslissing om hem geen verhuiskostenvergoeding vanuit de WMO toe te kennen.

Helemaal los van wat je allemaal inhoudelijk van deze casus kan vinden en of dit soort regelingen allemaal 'moeten', stoorde het mij buitengewoon dat deze man door de gemeente niet adequaat geholpen is. Het geld en de energie die nu gestopt moest worden in een beroepsprocedure inclusief hoorzitting had allemaal bespaard kunnen worden. Hoe? Simpel: door te werken vanuit wat ik de 'één cliënt, één contactpersoon, één dienst' gedachte noem. Volledige Integratie van alles wat de gemeente doet in 'werk & inkomen' en 'welzijn & zorg'. In combinatie met een goede infrastructuur levert dat een hoop op. Nu is het zo dat burgers die eindelijk een gemeenteloket hebben gevonden grote kans maken dat het het verkeerde is. Dat kan beter: één cliënt, één contactpersoon, één dienst.

Bij de behandeling van de nota 'samen voor elkaar' in de commissie, gisteravond, heb ik hier de aandacht voor gevraagd. Haarlem is met die nota, die invulling geeft aan de transities in het sociale domein, wat mij betreft aardig op de goede weg, maar er zal nog een hoop moeten gebeuren voordat we er zijn. Binnenkort wordt het stuk in de raad behandeld en komt dit opnieuw aan de orde. Ik zal me inzetten voor verdere integratie van de beleidsvelden en een goede infrastructuur.

Toch nog even over de unilocatie

Met een daverende klap kwam afgelopen donderdag het project unilocatie voor verslaafden en daklozen in Haarlem tot stilstand. Nadat de gemeenteraadsfracties, waaronder de VVD, hun eerste reactie op het voorstel tot vestiging aan het Klein Heiligland 84 hadden gegeven, besloten Burgemeester en wethouders het voorstel van tafel te halen. Zonder verdere discussie en zonder de vele vragen die waren gesteld te beantwoorden, waaronder de meest essentixeble:xa0voor welke mensen in de diverse doelgroepen en voor welk openbare ordeprobleem is dit concept nu het juiste antwoord? Mij bekruipt helaas het gevoel dat dat antwoord er simpelweg niet is. In het hele traject naar de bespreking van het voorstel heb ik – en vele raadscollega’s met mij – herhaaldelijk gevraagd om informatie die ons had kunnen helpen om anders, meer positief, naar het voorstel te kijken. Want natuurlijk begrijp ik dat Haarlem een adequate opvang moet bieden voor dak- en thuislozen. Die informatie is echter nooit gekomen en ook op het uur u, de behandeling van het voorstel in de commissievergadering, kwam die informatie niet. Integendeel, het college haalde zonder slag of stoot het voorstel van tafel. We zullen nu van voren af aan moeten beginnen. Je kunt je afvragen waar we met z’n allen de afgelopen jaren mee bezig zijn geweest, maar ik kies er liever voor om de zaak positief te bekijken. We gaan op zoek naar de beste oplossing. Voor suggesties houdt ik me warm aanbevolen en ik ben blij met de vele reacties van mensen uit de stad die hebben aangegeven mee te willen denken.


26/05/2012 at 14:01

Marius Jaspers zegt:
Als politicus moet je (positief!) verder, dat snap ik. Als toeschouwer verbaas ik me over deze anti-climax: zie http://www.dagklad.nl/2012/05/25/nullificatie-unilocatie/