Huisjemelken ‘beyond imagination’

Er zijn mensen die ongelofelijk in de knel zitten. Soms door eigen toedoen, soms niet. Er zijn mensen die dan een beroep op de overheid doen om het probleem op te lossen. Ze willen bijvoorbeeld stante pede een woning als ze na een scheiding op straat staan. Maar de overheid is geen geluksmachine en woningen zijn schaars. Dus daarom hebben we in Haarlem in de woonruimteverordening vastgelegd dat mensen niet zomaar voorrang krijgen boven andere woningzoekenden als ze geen eigen woonruimte meer hebben na een relatiebreuk. Die mensen zijn dus aangewezen op de particuliere woningmarkt. En helaas lopen ze daar soms tegen heel bizarre dingen aan. Zo kwam mij vandaag het xe9xe9n en ander onder ogen in het dossier van een zaak we binnenkort behandelen in de Commissie Beroep- en Bezwaarschriften Woonurgenties, waar ik voorzitter van ben. Volledig los van de vraag of de urgentie terecht of onterecht geweigerd is (waarbij de vraag dus is of de verordening juist is toegepast), blijkt de bezwaarmaker te wonen in een schuur van 1,5 bij 2,5 meter die in de tuin staat van een particulier verhuurde eengezinswoning. Er is geen gas en water. Er is geen verwarming. In de schuur staat zijn bed en een televisie. Hij moet gebruik maken van de douche en toilet en keuken die in de woning zijn. De woning wordt bewoond door nog vijf huurders. Het is er vies en onveilig. En de huurprijs voor deze riante 'woning' bedraagt bijna vierhonderd euro. Dat noem ik huisjemelken 'beyond imagination'. En met mijn verontwaardiging is deze meneer niet geholpen. En met mijn verontwaardiging lossen we het ook de woningnood niet op. En ik besef me ook dat we de woningnood wellicht alleen maar groter (of zichtbaarder?) maken als we paal en perk zouden stellen aan dit soort verhuurpraktijken. Maar dit soort dingen deugen zo ontzettend niet dat ik het niet onbesproken kan en wxedl laten. Het huidige woonruimteverdelingssysteem kan ik billijken maar we zullen strakker moeten optreden tegen dit soort uitwassen. Wordt vervolgd.

Duistere zaken rond Mutare

Volgens de website van de Stichting Haarlem – Mutare komt er in september/oktober een tentoontstelling in het ABC architectuurcentrum over Zimbabwaanse kunst in de buitenruimte. Ongetwijfeld leerzaam en interessant. Aanleiding voor deze tentoonstelling zou zijn dat de Langebrug (beter bekend als de verfroller) opnieuw wordt beschilderd. Mutarese kunstenaars zouden een nieuw ontwerp voor de onderzijde van de brug hebben gemaakt. En dat winnende ontwerp zou dan in september/oktober onder de brug worden aangebracht.

Nog los van het feit dat voor de VVD Haarlem die bruggen niet zo nodig open hoeven, is het voor de burger niet meer te volgen wat er nu gaat gebeuren. In het stadsdeeluitvoeringsprogramma Haarlem-Centrum 2010 wordt immers gesproken over 'conserveren' van de brug, terwijl het programma Haarlem-Oost rept over 'conserveren en aanpassen van de beschildering aan de onderkant'. Dat zijn andere zaken dan het aanbrengen van een nieuw kunstwerk, zoals Haarlem – Mutare dus meent te gaan doen.

De VVD vreest ongecontroleerde en onnodige uitgaven van gemeenschapsgeld en ik heb het College van Burgemeester en Wethouders vragen over deze kwestie gesteld. Ik wil precies weten wat er nu gaat gebeuren, wie ervoor verantwoordelijk is en wat het de gemeente gaat kosten. Het is me nu allemaal een beetje te duister, daar onder dat brugdek…

U kunt de vragen hier downloaden.

Het been van Ripperda

Bewoners van het Ripperdaterrein zijn in opstand gekomen om een kunstwerk te plaatsen op het grote open grasveld voor hun huizen. het object in de vorm van een bronzen been van zes en een halve meter hoog (een ontwerp van Henk Visch) is een kado van ontwikkelaar Ymere. Nou was het zo dat er ooit een procedure was over eengekomen om, inclusief inspraak van de bewoners van het Ripperda complex, vanuit 4 ontwerpen van 4 kunstenaars te komen tot een eindkeuze. Toen Ymere besloot om deze procedure aan de kant te schuiven en zelfstandig een keuze te maken heeft de gemeente zich teruggetrokken uit dit project, en de verantwoordelijkheid bij Ymere gelegd. En die diende dus klaarblijkelijk zonder pardon een bouwaanvraag in. Een verontruste buurtbewoner belde mij hier vorige week over op en ik besloot om in de laatste raadsvergadering voor het reces daar meteen maar vragen over te stellen. Dat leverde op zich niet veel vuurwerk op - D66 collega Fedde Reeskamp gaf me de wijze raad om voortaan toch iets meer een standpunt in te nemen zodat het duidelijker is waar ik op uit ben - maar de kwestie is nu wel publiek en dáár ging het me in eerste instantie om. Want het deugt wat mij betreft van geen kant dat de bewoners van het Ripperdaterrein aan de kant zijn geschoven bij de keuze voor een kunstwerk in hun directe leefomgeving. De Wethouder – die naar mijn smaak de vragen wat ontwijkend beantwoordde – heeft inmiddels laten weten dat de zaak even op pauze is gezet en na het reces vervolgd zal worden. En dát gebeurt dankzij deze interventie dan in ieder geval in alle openheid. Zie ook het Haarlems Dagblad van 10 juli 2010.