Met je burgerinitiatief onder je arm

In hun recente boek Decentraal, de stad als sociaal laboratorium stellen Nico de Boer en Jos van der Lans dat ‘in Nederland is iets eenvoudigs organiseren zo ongeveer het moeilijkste wat er is’. Ze duiden daarmee op belemmeringen in regelgeving, ambtelijke bureaucratie of politieke onmacht die wijk- en buurtinitiatieven tegenkomen. Belemmeringen die ook worden ervaren door Corgo sos in Den Haag. Deze organisatie loopt – ondanks welwillendheid van alle betrokkenen – tegen een situatie aan waarbij ontwikkeling en uitvoering van beleid elkaar kruisen.

Corgo sos (sociaal, ondernemend, solidair) is een burgerinitiatief opgericht vanuit de idee om alleenstaande, allochtone, vrouwen en moeders die rond de armoedegrens leven, op eigen initiatief weer meer plezier in het leven willen hebben. Corgo sos ondersteunt hen van harte om weer ondernemend te worden. De tweedehands winkel van Corgo is bedoeld als een laagdrempelige ontmoetingsplek. Doelstelling is om met de inzet van vrouwen/moeders de opbrengst van de winkel, na aftrek van alle kosten, te gebruiken voor ondersteunende activiteiten voor deze vrouwen/moeders.
De winkel staat dus centraal in het concept van Corgo sos. En dat betekent dat de beschikking over een winkelpand essentieel is. Niet alleen voor het functioneren van het concept, maar ook voor het aantrekken van fondsen. Zo heeft de organisatie een toezegging van de regionale goede doelen stichting Fonds1818, maar die kan niet verzilverd worden zolang er niet over een permanente locatie beschikt kan worden. En daar wringt nou precies de schoen.

Corgo sos startte in een pand dat van de gemeente Den Haag gehuurd werd. Diezelfde gemeente die laaiend enthousiast is over het initiatief omdat het bijdraagt aan een groot aantal doelstellingen op sociaal gebied. De locatie moest echter verlaten worden, omdat vanuit beleidsontwikkeling onroerend goed een hogere huur gevraagd werd. Er zat dus niets anders op dan verhuizen naar een ander pand. Corgo sos zit nu antikraak met een opzegtermijn van twee weken. En dat betekent dus dat de initiatiefnemers en de vrijwilligers elk moment te horen kunnen krijgen dat ze hun burgerinitiatief weer onder hun arm mogen meenemen. Iets eenvoudigs organiseren is inderdaad zo ongeveer het moeilijkste wat er is. Daar moet verandering in komen. Dit soort initiatieven verdient het – een mooie taak voor de nieuwe gemeenteraden en – besturen.

Afscheid van de gemeenteraad

Mijn binnenkomst in de gemeenteraad in april 2009 was onverwacht, maar weloverwogen. Ik ging ervoor. Geen stoel warmhouden maar een bijdrage leveren.
Mijn vertrek uit de raad in maart 2014 is ook onverwacht. En niet weloverwogen. Het overkomt me. En ik vind het ontzettend jammer. Ik zou graag de komende vier jaar ook nog een bijdrage leveren. Het sociale domein gaat me aan m'n hart en we staan voor belangrijke keuzes.
Maar goed, als je niet kan incasseren moet je niet in de politiek gaan.
En deze incasseer ik.
Voor nu rest mij een terugblik op een mooie, leerzame tijd die gemaakt werd door de samenwerking met bijzondere mensen. In mijn fractie en daarbuiten.
Het gaat jullie allen goed.

Inzicht in financiën sociaal domein en zorg is wel degelijk mogeijk

Vanaf januari 2015 wordt de gemeente Haarlem verantwoordelijk voor een groot deel van de zorgtaken die nu door het Rijk worden georganiseerd. De gemeente krijgt daar weliswaar geld voor, maar het Rijk bezuinigt ook. Voor de VVD is dat geen reden om op de handen te gaan zitten.

Namens de VVD diende ik daarom in de raadsvergadering van 13 maart een motie in die het college opdraagt om zo snel mogelijk met een doorrekening te komen op basis van de cijfers die we nu al hebben.

Ik realiseer me dat het weliswaar tot ver in 2014 duurt voordat er definitieve cijfers beschikbaar zijn, maar stel ook vast dat het prima mogelijk is om op basis van historische gegevens en voorlopige cijfers van het Rijk een begroting op te stellen. Die zal weliswaar vaak moeten worden bijgesteld, maar het gaat erom dat we als gemeenteraad ook op de centen kunnen. Alleen op die manier kunnen we ervoor zorgen dat burgers die zorg nodig hebben ook zorg krijgen.

Volgens mij is het mogelijk om de huidige kosten in kaart te brengen, in te schatten wat er straks binnenkomt en financieel door te rekenen wat de effecten zijn van het nieuwe beleid van de gemeente Haarlem. Op basis daarvan weet je of je genoeg gedaan hebt of nog meer moet doen. Het college doet nu net alsof het een soort doos van Pandora is en dat leidt alleen maar tot onzekerheid.